شمارهٔ ۱۰
ع عبدالکریم اشراق بیرجندی
0
Altın Yaprak
خوش آن روزی که دل در طره دلدار می بستم
برهمن وار از زلف صنم زنار می بستم
ضمیرم آفتاب محفل افروز جهان می شد
چو در آیینه دل نقش روی یار می بستم
ز نوک هر مژه دریای خونی موج زن می شد
به مژگان چون سرشک از دیده خونبار می بستم
تپد چون بسمل و نالد چو بلبل دل نمی دانم
چرا دل در خم زلف تو گل رخسار می بستم
اگر اندر قفس بی بال و پر روزی نیفتادم
چو بلبل آشیان بر شاخ گل از خار می بستم
چو شد آن دسته گل گلشن آرا من به صد حسرت
ز مژگان خارها بر رخنه گلزار می بستم
گهرافشان که می شد در بیان حسن آن عارض
زبان اشراق اگر از نطق گوهربار می بستم
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş