Çıkınımdaki Azıklar I

çok masalım vardı çocukluğuma küskün biraz dedemdi elleri buzdan elektriksiz köyler hüznünde/unutulmuş yitik bir kuşak/durmuş bir saatti anımsanan eski bir aşkta zarflarını parçalayarak mişli geçmişlerden gülüyordu bayramlık kartlar soluk anıların gürültülü sessizliklerinde hep korktum ‘den den’ konmuş bir sevdanın öznesi olmaktan yinelemekten ıssız yolculukların kayboluşlarını ‘ben bu anı daha önce yaşadım’ lı sorularla vitrinlerde beklemekten yorulmuş kristallerce sustum/sustuk nasıl bir yaraydı ağrılarımın doğurgan annesi tüm ilaçların denendiği tüm zamanların en kudurganı işte yanlış çalınan bir türkü kadar etkisizdi yaşam bir yangındı bedenimde antik çağdan kalan kısaltmalarını yanlış yazdığım serüvenler birikiyordu çıkınımdaki azıklarla taksim meydanında bir cinayet düşledim hep kurbanı ben olan zaten sürekli ölmek değil miydi yaşam