Ebemkuşağı

beyaza dokundum ilkin bir yalnızlık bir üşüme düştü dilime bıraksalar kopuverecektim hep sırtından hançerliyordu ışığı ölüm vardı kollarında hiç sevemedim siyahı yorgun bir sonbahar düştü yüreğimin dallarından sarıda ıssız buğday tarlalarım ve romatizmalarım biraz hüzündü kahverengim paslı kiremitlerden damlayan gözyaşlarıydı zaman yosunlandı ellerim hiç tanımıyordum pembeyi yabancı bir gülümsemeyle baktı ağaran saçlarıma ağlayıverecektim yarin gözlerine sürdüm moru kekre aşkların gün bitimi ayrılıkları kanasın istedim böyle renk görmedim yüreğim bozkır alevi sevdalarla kundaklandı biraz özlem biraz aşktı kırmızı içimde o bildik sızı gözlerinde gördüm çağla yeşili sevişmeye çağırıyordu sarıyla mavinin gayrimeşru çocuğu düşlerimi amansız yolculuklarla boyadım denizler yağmalarken bu rengi durmadan büyüyordu mavi ayıklayıp içlerinden siyahı karıştırdım bütün renkleri bir ebemkuşağı aldım elime ip atladım doyasıya sevgilimle