On Yedi Ağustos İki Bin Dört Salı

..ve; karanlıktan çekilen bıçaktı o an bütün zamanlar ve büyük gürültülerle, ardına kadar kapandı kapılar. ..gidecektin... keskin bağırtıların şarkısı geçecekti penisiline boğulmuş damarlarından. kanadından vurup mülteci kuşları, hançerledin yıldızlara belenmiş geceyi, ..ve gittin... artık bana kalacaktı yenilgisiz sözlerin, çalınan şarkılar, sesinde anlamlı öyküler, bütün iyi dilekler, ve şizofren caddelerinde kentin gölgeler yitirdiğimiz gidişler; ..bana kalacaktı. şimdi; bana kaldı, kendime kundak bildiğim gecelerin sabahında binlerce şairin bıçak sırtındaki sancısı. ..gidişin, belki de ardına bile bakmayarak, ve bir dağ ateşinin alazını ciğerime damlatarak; bir kahroluştu bu. ismin nakışlanmış ses vermeyen duvarlara, istasyonlara, taksi duraklarına, mezar taşlarına, ateşe, suya. yüzünün sarışın sıcaklığında, kulak kabartmak yüreğimin yangınına, ve kefenleyerek uykuları, sabahın alacasında uyumak yokluğuna. artık; aşinalığını yitirmiş bir kumrallık olacaktı yüzüm, kesindi, ve gülüşünü de unutacaktım masamda. saçlarında bir teli daha dökülecekti fırtınanın, nehirler bulutlara taşınacaktı, böyle bir vakitte kışa duracaktı nar çiçekleri, ve şakaklarımı ablukaya alan zemheri beyazı, kaburgama çöreklenen ağrısı, ve daha da derine gidecekti yokluğunun yarası. gidişinle ülkesiz kalmıştım, yurtsuz, kentsiz. dilimi de unutmuştum, ki feryadım yürüdüğün yollardaydı. kentin ışıkları sönüyordu birer birer, evlerin çatısına yıldızlar yağıyordu, Aydan ışık ve gölgeler yağıyordu, ve doğduğum şehir artık kayboluyordu. kimliksizdim, çaresizdim, boşa arıyordu taşını toprağını ellerim; sen,benim şehrim değil miydin? iyi de; biz bu kavgalara bilememiş miydik hasretimizi? bu kahrolası aydınlığa, kalabalıkların kirlettiği sabahlara, ve etrafımızı kuşatan duvarlara yaylım ateşti ya en içtenlikli, en sıcak şarkılarımız: “gecenin matemini aşkımıza örtüp sarayım, gittin; şimdi ben, seni nerede bulup yalvarayım” ..dağlar devrilirdi üzerime, sen söylerdin, ve yakamozları ağlatırdı nağmelerin süslediği sesin. ellerimizi vermiş de yakmıştık ıslak kumları, “akşamın olduğu yerde bekle diyorsun, gelmiyorsun; çünkü, seni çok sevdiğimi biliyorsun” ezgili, ve o şarkılarla ağlamıştık ya sevgili. dişimi dişime dayarcasına ısırdım dudaklarımı, vaktim olmadı bunu unutmaya ne yazık ki... bu kentte voltalar yitikti, ve hiçliğimize anı şarkılar; veda idi. o, iki gözün acısına kapaklanmış, ölü köpek bakışlarıyla gelincikti iki gözüm. yollarını beklemek var ya, o dönüşü olmayan yollarını; belaydı. yokluğunun beynime çöreklenen acısı; belaydı. ve beni ablukaya alan dört duvar; belaydı. ve yıldızlar gecenin alacasına göz ederken baktım, yine hüzün içindeydi gülüşün, çok içtendi, ve çok güzeldi. yüzünde, buz tanrıçasının ebemkuşağı vardı, selamın bildirge, gidişin, ve geceden güneş gibi yitişin öyle mağrur, öyle diktin. ve yüreğine yakışan sevdayı savunmuştu, çıplak gözlerin. ..ve; karanlıktan çekilen bıçaktı o an bütün zamanlar, ve büyük gürültülerle ardına kadar kapandı kapılar. ..gitmiştin... gidişinle ülkesiz kalmıştım, şehirsizdim. yurtsuz, kentsiz, memleketsiz. oysa; nabzı avuçlarımda atardı bu şehrin, ki yaşanacak zamanları bir kalemde silip ömrümden, gitmemen için dönüşsüz yollara seve seve ölebilirdim. ve yerim senin yanındı, ..bilirdin... şaşkın, telaşlı, ve ürkektim, ve sana mülteciydim. boşa arıyordu artık bağını,bahçesini gözlerim; sen,benim şehrim değil miydin? 01.Temmuz.2000.Cumartesi-İstanbul