Adı Aşktı Denmeli

Yokluğunun kırbaç gibi şaklayan sessizliğinde Hangi hüznün alacasından yakalasam Takılır saçlarım, yüzüm düşer yerlere Dilimin ucunda sen Nerden çıkıp geldin ey yâr, bir bilsem Körfezin hırçınlıklarına nispet edercesine Raksediyor yüreğim, kirletilmemiş dualarda Oysa şimdi Merhaba deyişine susamış bir garibim Nefesine hasret gecelerin çılgınlığında Çözer oldum, şafaksız sabahların denklemini O içime işleyen gülüşlerinin Tutunup da bir ucundan hasretle Tam ortasından kesiyorum düşlerimi Hangi aşk zamana yenilmemiş ki fırsatsızlıktan Hangi rüya tamamlanmış Karanlığın geceye çarpan yankısında Hangi komutan bedel ödememiş zafere Gömülmemiş mi Savaş meydanlarına binlerce can Kıraç topraklarına düşsem de paramparça Islatsam deli deli gönül mabedini Ya da sokulsam kollarının arasına yine Kırlangıç yuvasında çırpınan bir yavru gibi Soluksuz kalsam, dönse başım Akşamdan fecre, sana uzansa bütün yollarım Kazan kaldırmalı tüm şiirler Hecelerin tutkusunda iflas etmeli kelimeler Yine kırılmalı kalem, çaresiz duraklarda Kaldırımlara inmeli sazendeler Çığlık çığlığa haykırmalı bir yaz günü Şarkılarla bezenmeli ilkbaharın yolu Adı aşktı denmeli tüm zamanlarda Ve Dudaklarında bitmeli, bu hikayenin sonu