Herşeye Ve Hiçbirşeye Rağmen

Herşeye ve hiçbir şeye rağmen Tek tek biçeriz Ellerimizle diktiğimiz taze fidanları Acımasız bir testere gibi Gözyaşı misali dökülür sararan yapraklar Toprağın göğsüne Alnımızda terler bulutlar Ve Kirpiklerimizde demlenir yağmurlar Kış ayazı çöker de içimize Zemheri kırgını anılar toplarız Yanaklarımızın solgunluğundan Girdiğimizde yatağın biz kokan koynuna Yastık isyan Yorgan intihar eder kahırla Üzgünüm demek yeter mi Gider mi acı sözlerin izleri Özür dilerim demekle... Ayrılıklarla başlamıştı ya sevda Bir bavulu kavrayan elin Kapı aralığından süzülüşüyle biter yine...