Vuslat Mahşere Kaldı

Seneler geçti bu sevdanın üstüden Giderken arkamda bıraktığım ne varsa yıkmıştım Kırmıştım tüm kapıları Bir daha dönmemek üzere Saçıp savurmuştum tüm anıları... Ne gözlerinin bulutlanan deniz mavisi bakışlarına acımıştım Ne saçlarının buğday başağı gibi salınmasına... Ya dudağının kenarında beliren o hüzün neydi? Dönsem geri Kabul eder misin bu vefasızı Deniz Gözlüm? Hani bakışlarının sevda anaforunda kaybolduğum Hani şifa bulduğum ellerinle başıma dokunduğun Tatlı dilinle sevda şarkıları okuduğun günler nerede? Pişmanlık kor ateş gibi yakarken içimi Dilimde bitmeyen bir cümle Seni özledim diye... Ne zaman başımı kaldırıp, baksam gökyüzüne Göz kırpıyorsun uzaklardan gizlice... Ne zaman yağmur düşse yüreğime Sen çiçekleri açıyor... Ne zaman ay yükselse gece mavisinde Utanıyor mehtap Saklanıyor bulutların arkasına... Sensiz hiç bir şey çare olmuyor karanlıklarımı aydınlatmaya... Güneş ısıtmaz oldu içimin üşümüşlüğünü Meğer benim güneşim de, mehtabım da, yıldızım da senmişsin... Bu akılsız baş Kaybettikten sonra öğrendi sevginin değerini... Şimdi aylardan Hazan Mevsimlerden cinneti yaşıyorum Okyanus gözlerinden çöllere savruldum... Odamın balkonunda ağıt okur Bir çift martı... Lanet okuyan gözleri sanki bana takılı... Kapı çalınıyor Gelen sen misin diye bakarken Ölüm meleği ellerimden tutup Vakit tamam Hadi dedi... Hakkını helal et deniz gözlüm Vuslat mahşere kaldı.