İki Ayaklı Bir Sandalyeyim

belki her gün biraz daha yaşlanıyorum dışarıdan bakıldığında ama içimde seni seven yanımla her gün biraz daha gençleşleşiyorum benden başka kimse değil bunun farkında sandalyede oturan adam değil sandalyenin ta kendisiyim say ki, doğamdan koparılmışım yapraklarım varmış dallarımda gürgenmişim, kayınmışım inadımla bir meşe ağacıymışım körkütük seni seviyormuşum kesilmişim gidişinle devrilmiş, başımı yere koymuşum özleminle kabalığımdan yontulmuşum damarlarımdaki su terk etsin diye fırınlarda kurutulmuşum gözyaşlarım alınmış, terim, kokum benden silindin saymılşar… bebeğim, belki göz yaşı silinir camdaki buğu gibi bir el hareketiyle ama bir irmak, bir dağ tufan olmadıkça silinemezler yeryüzünden… sandalyede oturan adam değilim ben dört ayaklı bir sandalyenin ta kendisiyim iki ayağı sende, ikisi bende olan… belki baharımdan çıkmış biri olarak her gün biraz daha yazlanıyorum ama seni seven ışıklı ve sıcak yanımla yokluğunda iki ayaklı bir sandalye olduğumu hayatıma oturanlar bilmiyorlar