Matmazel Bu Akşam Ölebilir Miyim?

Bir ağaç gölgesini istemeden kimse beni eşkiya saymadan dağlara büyümesin diye çocuklar kentler artık yağmurun gözleri olsun diye matmazel,bu akşam uykunuza düşebilir miyim bir ağacı kuşlara verip, yaslanıp duvara sigara sarar gibi küfretmeden ve arkadaşlarım gibi haberlere düşmeden güneşin yeryüzünden çekilip ateşler içinde gitmesi gibi matmazel,bu akşam yüzünde dalga gibi kırılabilir miyim sürgündüm ve cebimde ıslık, cebimde yaralı su sesleriyle gelmiştim saatimi yolculuklara kurup elvada demeden sizde de sürgün düşmemek için matmazel, en son gurbet ölümse dünyanın öbür yüzüne gidebilir miyim yaprakları bile kımıldatmadan orada,hemen orada elinize bir not tutuşturup bir devrimci gibi beş dakikadan fazla beklemeden ama üşümeyesiniz diye yazdan sonra,kıştan evvel, matmazel herkes sevişirken,bu gece yoksunuz diye ışık gibi sönebilir miyim sizi sevmek bir intihar saldırısıdır beyrut'u telaviv'den özlemek gibi oda dolusu kurumuş gül gül ve rüzgar bırakarak gözlerinizde mülteci olmamak için yurduma gider gibi matmazel, bu akşam sabra şatilla'da ölebilir miyim… camdan süzülen yağmur tanesi gibi hafif ama taş kadar ağır düşmeden hayatınıza cama yüzünü yaslamış çocukların nasılsa hüznü öyle rüzgarımı saklayarak geçiyorsam hayatınızdan anneme sormadan,babamın ayakkabılarıyla sokağa çıkar gibi matmazel,yağmur gülüşünüze düşmeden bu akşam ölebilir miyim...