شمارهٔ ۱۱

دلگیرم از بزم طرب غمخانه ای باید مرا من عاشق دیوانه ام ویرانه ای باید مرا از دولت عشق و جنون آزادم از قید خرد اکنون برای همدمی دیوانه ای باید مرا خواهم که افروزم شبی شمع طرب در کنج غم لیکن ز دیوان قضا پروانه ای باید مرا شاید گزینم حالتی در خواب شیرین اجل از نرگسش عاشق کشی افسانه ای باید مرا بی صحبت شیرین لبی تلخ است بر من زندگی از جان به تنگ آمد دلم جانانه ای باید مرا بی آن چراغ و چشم دل شب ها مقیم گلخنم شمعی ندارم کز طرب کاشانه ای باید مرا همچون فغانی آمدم از کعبه در دیر مغان پیمان شکستم ساقیا پیمانه ای باید مرا