شمارهٔ ۲۰۸

خون خوردنم ز هجر تو از حد برون مباد زین تلخ باده چهره ی کس لاله گون مباد آتش بسوز ناله ی مستان عشق نیست خوشدل کسی به نغمه ی این ارغنون مباد ای گل خیال کشتن عاشق نه طور تست بر دامنت نشانه ی این رنگ خون مباد سوزانتر از جدایی یارست رشک غیر این داغ بر جراحت عاشق فزون مباد هر دم بشکل دیگرم آن غمزه می کشد کافر به تیغ غمزه ی خوبان زبون مباد آن را که نیست گرمی عشقی حیات نیست سر بی هوای عشق و دلم بی جنون مباد وصل تو آفتاب بنام که فال زد کش ذره یی ز کوکب طالع سکون مباد خود را تمام داد فغانی بدست عشق آشفته دل ز وسوسه ی چند و چون مباد