شمارهٔ ۲۲۵

سرشک لعل من حاصل گل آزار می آرد گهر می ریزم و سنگ ملامت بار می آرد شکست از دیده بدخورد جامم این سزای او که صحبت را ز خلوت بر سر بازار می آرد شراب تلخ با محبوب سیم اندام نوشیدن فرح دارد ولی تلخی صد آن مقدار می آرد مکن عیب من از مستی و سربازی که عشق است این که گردن بسته شیران را به پای دار می آرد بسا مرد سلامت رو که بهر یک زمان مستی شرابش موکشان در خدمت خمار می آرد به جان بخشی من آن کس که دایم می کند انکار اگر یک جرعه می نوشد روان اقرار می آرد فغانی ماه شبگرد تو شب از عین عیاری گذر در چشم بی خواب و دل بیدار می آرد