شمارهٔ ۲۸۹

ز می برآمده آن رنگ آل تا چکند حضور عیش و غرور جمال تا چکند گره فگنده بر ابرو و کج نهاده کلاه هزار عربده دارد خیال تا چکند لبش بخنده ی جان بخش صد قیامت کرد ملاحت خط و انگیز خال تا چکند کند نگاه و من از پی روم رمیده ز خود بدام میکشدم آن غزال تا چکند خیال میوه ی وصل تو می پزد عاشق دلی گماشته بر آن نهال تا چکند ز چشم زخم زمان ایمنست صحبت ما ولی نتیجه ی روز وصال تا چکند ملالتیست عجب در دلم ز بیرحمی بجان بیخبرم این ملال تا چکند رقم کشد که بدستم هلاک خواهی شد بروزگار من این نیک فال تا چکند بهر بهانه بر اشفت مست و بیرون شد غم فغانی آشفته حال تا چکند