شمارهٔ ۳۵۱

سراسر شیوه نازست سرو ناز پروردش ولی در جلوه جولان نمی یابد کسی گردش خیال جوهر فرد دهانش جان مشتاقان ز هستی فرد سازد جان فدای جوهر فردش گرفتاری که حیران جمال اوست روز و شب نبیند راحت از خواب و نباشد لذت از خوردش کسی را سجده ی محراب ابرویش قبول افتد که اشک سرخ پیدا باشد از رخساره ی زردش بقدر حال خود هر کس بدین در تحفه یی دارد من مسکین ندارم هیچ غیر از تحفه ی دردش باظهار محبت هر که خود را مرد ره داند گر از تیغ ملامت رو بگرداند مخوان مردش فغانی با گل و گلزار عالم داشت دلگرمی هوای گلرخی از هستی خود ساخت دلسردش