شمارهٔ ۳۷۶

عشقم بلای جان شد آن لعل آتشین هم تلخست باده بر من نیشست انگبین هم می خوردن و جوانی زیبد ترا که دانی آداب مجلس می کار میان زین هم بگذار تیغ و بستان ساغر که دور کردی خصم از کنار مجلس چشم بد از کمین هم جاه و جمال داری با مهر و ماه بنشین بزم آن تست و بستان می نوش و گل بچین هم بس نیست اینکه سوزم از رخنه ی گریبان صد داغ تازه دارم از چاک آستین هم من هم بپهلوی خود کوه ملال دارم باریست بر سر آن اندوه همنشین هم شمشیر عشق دارد آبی که بگذراند کافر ز داغ عصیان مؤمن ز درد دین هم آن گل بهر پیاله رنگین شود فغانی دل بردنش چو دیدی می خوردنش ببین هم