شمارهٔ ۳۷۶
ن ناصر بخارایی
0
Altın Yaprak
زان لب و دندان چون لعل و گهر
اشک چون سیمم رود بر روی زر
گر چو سوسن تیغ بر من می کشد
من چو گل از سینه می سازم سپر
سر ببازم بر سر تیغ قضا
گر قبول افتد قضا را این قدر
جان فشاندم تا نماند بار دل
سر نهادم تا نباشد درد سر
چشمه در کویش روان کردم ز چشم
تا کند سرو روان بر ما گذر
می دهد چون غنچه ناصر دل به باد
گر بیابد بویش از باد سحر
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş