شمارهٔ ۳۸۵

ز غم جان می دهم چون دلربای خود نمی بینم چه درد است این که جز مردن دوای خود نمی بینم سزد گر سر نهم در دشت و از عالم روم بیرون که در کویت من سرگشته جای خود نمی بینم به سودای تو گشتم آنچنان بیگانه از مردم که یک کس در همه شهر آشنای خود نمی بینم من حیران به کوی آن پری دارم تماشایی که هرگز جانب محنت سرای خود نمی بینم کدامین باد یارب در گلستان تو ره دارد که برگ یاسمینت در هوای خود نمی بینم نشان غنچه این گلستان از دیگران پرسید که من جز خار و خس در دست و پای خود نمی بینم به زاری چون فغانی می زنم دست دعا بر سر که خیری در دعای ناروای خود نمی بینم