شمارهٔ ۵۰۳

چو در فسانه لبت شهد بر شکر بسته هزار نکته شیرین به یکدگر بسته فغان که هندوی خالت به جلوه موزون به خون مردمک دیده ام کمر بسته به دور خط مگس خال زان لب شیرین نخاست زآن که دل از مهر بر شکر بسته به خار هر مژه ام غنچه هاست بسته گره که قطره قطره ز خونابه جگر بسته ز شوق گوهر لعل و قطره های سرشک دو رسته در صدف دیده ام گهر بسته ز اشتیاق تو بر غیر بسته ام در دل بیا که شهر دلم ملک توست در بسته نهال قد تو در جلوه نازنین نخلی ست که روزگار ز آشوب و فتنه بربسته ز سر غنچه لعلش دلا به آه سحر مجو گشاد که آن نکته ای ست سربسته فروغ مهر جمال تو بر من حیران به هر طرف که نگه می کنم گذر بسته ز حسرت تو فغانی به شاهراه خیال نهاده دیده و بر صورتت نظر بسته