شمارهٔ ۵۵۲

چه شد کز صحبت یاران چنین رنجیده می آیی ز گلزاری که می رفتی گلی ناچیده می آیی گلت از غیرت آه کدامین تشنه می جوشد که در آب و عرق زین گونه تر گردیده می آیی کسی باید که بیند یک نظر شکل پر آشوبت چنان شاهانه چون تاج و کمر بخشیده می آیی نمی گویم که رحمی بر فغان و گریه من کن تو کز ناز و جفا بر دیگران خندیده می آیی چه افسونت چنین دیوانه وش دارد نمی دانم که هرجا می روی یک دم نیارامیده می آیی به راهت هر قدم چشم و دلی در خاک و خون مانده تو بی باکانه دامن از زمین درچیده می آیی جگر سوزد کجا گفت فغانی بشنوی چون تو نوای بلبل و آواز نی نشنیده می آیی