شمارهٔ ۶۱

آنم که ببزم کسم آهنگ نبودست در پهلوی من جای کسی تنگ نبودست یوسف که از او آن همه خونابه کشیدند عاشق کش و بیباک بدین رنگ نبودست چندانکه بهار آمده و رفته گل از باغ در ساغر عیشم می گلرنگ نبودست این نیز صفاییست که از همدمی ما در آینه ی همنفسان زنگ نبودست زنهار که یکباره چنین پرده مینداز زانرو که دل آدمی از سنگ نبودست من کشته ی خوی تو که چون تیغ فگندی گویا بکست هیچقدر جنگ نبودست من از تو مثل گشتم و یعقوب ز یوسف در هیچ زمان مهر و وفا ننگ نبودست هر گام ره عشق ز دنیاست بعقبی این بادیه را منزل و فرسنگ نبودست مخروش فغانی که نوا گفتن عشاق دلخواه چو آواز نی و چنگ نبودست