شمارهٔ ۱۳۵ - تتبع خواجه

آن بیوفا چه شد که نظر سوی ما کند وعده کند وفا و به وعده وفا کند آنکاو ز جور مغبچگان در شکایت است باید به پیر دیر مغان التجا کند شوخی که التفات به سوی شهان نکرد با من که مست و رند و گدایم کجا کند ساقی که بعد عمری اگر داردم شراب من ناگرفته جام وی از کف رها کند هر چ آیدت به پیش چو بی اختیار تست درویش با که شکوه ز چون و چرا کند عشاق را ز بهر دل خویش رحم کرد شاید بدین غریب ز بهر خدا کند می ده که جرم ما به دو صد زاری و نیاز زان زهد که به شیخ به عجب و ریا کند روحم بکوی دوست شد و نیستش علاج مرغی که سوی گلشن اصلی هوا کند فانی که خواست ملک بقا فتح گرددش نبود عجب که میل به دشت فنا کند