شمارهٔ ۱۳۶ - مخترع

لبت که برگ گل تر به باده آمیزد دگر عجب که مسیحا ز باده پرهیزد به عشوه نرگس شوخت به طرفة العینی هزار فتنه ز هر گوشه ای برانگیزد دلم ضعیف و می تندوش مگر ساقی گلابی از خوی رخسار بر قدح ریزد دل از خیال میان تو هر زمان خود را چو لولیان بلاغت ز ریشه آویزد صفا ز باده دوران مجو چنین که سپهر غبار فتنه ز پرویزن بلا بیزد عجب که زهره پس کار خویش بنشیند بناز شاهد ما چون برقص برخیزد نه ایستد خرد حیله گر به کشور عشق چو شیر شد یله رو به ز رخنه بگریزد دلم ز کثرت شغل صراحی می سوزد بنور شمع چو پروانه ای که بستیزد هر آنکه مغبچه و باده خواست چون فانی به خاک دیر مغان خون دل برآمیزد