شمارهٔ ۱۸۳ - تتبع خواجه

صبح رندان صبوحی در میخانه زدند در خرابات مغان ساغر مستانه زدند می رنگین به خم عشق که بد مالامال دوره کرده قدح و جام به پیمانه زدند رازهایی که شنیدن نتوانست ملک می ز پیمانه بآن نکته و افسانه زدند چونکه من دیر رسیدم به لبم یکجرعه ریخته دم به دم و طعنه جرمانه زدند شکر باری که ازان باده نماندم محروم که دران انجمن آن زمره فرزانه زدند ز آتش شمع نه تنها دل پروانه بسوخت کاتش شمع هم از شعله پروانه زدند دل عشاق فتادند بخاک ره دیر طره مغبچگانرا ز چه رو شانه زدند خوشم از شادی طفلان پریوش گرچه سنگ بیداد و ستم بر من دیوانه زدند فانیا بیش مکن ناله ز ویرانی ازانک گنج معنی طلبان خیمه به ویرانه زدند