شمارهٔ ۲۱۱ - تتبع میر

می رود سرو من و رفتار می ماند به دل وز گل رخسار او صد خار می ماند به دل جان چو از تن شد برون در دل نمی ماند فغان در فراق او فغان زار می ماند به دل نیش های تیر هجرانش ز بهر یادگار نی چو پیکان بلکه چون مسمار می ماند به دل راست چون تیری که ز خمش ماند چون از دل گذشت می رود قدش وز آن آزار می ماند به دل چون مسافر کو درم در خانه مدفون کرد و رفت داغ پنهانش از او بسیار می ماند به دل هم به زخم هر یکی شادم اگرچه در شدن خارها زان سرو گل رخسار می ماند به دل باده صافم ده ای ساقی که زهر غم بسی از غم آن شوخ شیرین کار می ماند به دل آن پری از خانه چشمم به صورت گر رود نقش او چون صورت دیوار می ماند به دل فانیا زان کافرت نبود خلاصی کت ز هجر از خیال کاکلش زنار می ماند به دل