شمارهٔ ۲۶۷ - در طور خواجه

شب چو شکست توبه ام شوخ شرابخوار من صبح دعاست کار من تا شکند خمار من هست دلیل اینکه آن مست شبم نواختست چشم و رخ کبود من روی و سر فگار من باد چراست جانفزا گرد ز چیست سرمه گون گر نه به طوف دشت شد جلوه شهسوار من تیغ و جفای قاتلم چند فتد به خاک و خون از دل زخمناک من وز تن خاکسار من بردن بار درد را جانب کشور وفا بارکشی نبوده است از دل بردبار من کشته آن قد و رخم هست مناسب ایفلک اینکه ز سرو و گل کنی شمع سر مزار من زخم دلم ز مرهم صبر کجا شود نکو هر نفس آن چو می فتد از دل بیقرار من من که و در کنارم آن طفل نشستن آرزو منزل طفل اشک شد چون همه گه کنار من مغبچگان مست در دیر همی کنند هزل از پی علم و دین نگر فانی خسته کار من