شمارهٔ ۲۶۷

وحشتی در سفر از برگ سفر داشته ایم توشه راه دلی بود که برداشته ایم لغزد از تاب بناگوش تو مستانه و ما تکیه بر پاکی دامان گهر داشته ایم زخم ناخورده ما روزی اغیار مکن کان به آرایش دامان نظر داشته ایم ناله تا گم نکند راه لب از ظلمت غم جان چراغی ست که بر راهگذر داشته ایم تو دماغ از می پر زور رسانیده و ما بر در خمکده خشتی ته سر داشته ایم جا گرفتن به دل دوست نه اندازه ماست تو همان گیر که آهیم و اثر داشته ایم مژه تا خون دل افشاند ز ریزش استاد ماتم طالع اجزای جگر داشته ایم داغ احسان قبولی ز لییمانش نیست ناز بر خرمی بخت هنر داشته ایم پیش ازین مشرب ما نیز سخن سازی بود لختی از خوشدلی غیر خبر داشته ایم وارسیدیم که غالب به میان بود نقاب کاش دانیم که از روی که برداشته ایم