شمارهٔ ۲۷۸ - تتبع شیخ کمال
ا امیرعلیشیر نوایی
0
Altın Yaprak
به عشقت من خسته را سوختی
خسی را به برق بلا سوختی
ز شوق لب و خال هایت به رو
به جان حزین داغ ها سوختی
دلم را چو آواره کردی به ظلم
نمی دانمش تا کجا سوختی
دلم را که از دردت آزرده بود
همانا ز بهر دوا سوختی
ز عشقت نیاسود بیچاره دل
که تا کردیش مبتلا سوختی
چه ها آمد از چشم و رویت به دل
که یا ساختی خسته یا سوختی
به هرکس که آتش زدی سوختم
در آتش زدن ها مرا سوختی
به جورم چو از خود جدا ساختی
به داغ جدایی جدا سوختی
ازان فانی از خویش یکباره رست
که او را به داغ فنا سوختی
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş