شمارهٔ ۲۷۹ - مخترع

ای شب غم چند در هجران یارم می کشی زنده می دارم ترا بهر چه زارم می کشی خونم ای گردون بحل بادت اگر از روی لطف زیر پای رخش آن چابک سوارم می کشی اختیارم نیست در جان دادن اندر پیش تو گرچه از مستی تو هم بی اختیارم می کشی روی از می کرده گل گل می نمایی با خسان من که نالان بلبلم زان خار خوارم می کشی ساقیا هر چند کز می توانی زنده ساخت لیک ز استغنا در اندوه خمارم می کشی آتش دل نیز خواهی کشته کرد و زان سبب مردم ای قاتل به تیغ آبدارم می کشی از برای کشتنم داغ فراقت بس نبود کز پی وصلت به داغ انتظارم می کشی اینکه ماندم زنده بی روی تو جانا زین حیات چونکه دانی پیش رویت شرمسارم می کشی از تو شد ای عشق فانی زان فنا کندر فراق سوزیم پنهان و در وصل آشکارم می کشی