شمارهٔ ۲۸ - مخترع

بعد عمری کافکند گردون به کوی او مرا سیل اشک شادمانی هی برد زان کو مرا گاه چشم آید گران در کفه عشقم ز غم کوه فرهادش اگر یک سو نهی یک سو مرا رو به راهت بس که سودم هردو خونین گشت و ریش وه که سویت آمدن را نیست راه رو مرا بوی مشکین طره ات تا در دماغ من رسید گه کند بی حال و گه آرد به حال آن بو مرا بس که آن بدخوی تیغ بی دریغم راند ساخت زین رعایت های مفرط همچو خود بدخو مرا من که غرق می شدم ز اقبال پیر میکده محتسب این دم کجا یابد به جست وجو مرا فانیا نابودم اندر یار و باشد جای شکر کز غم و شادی مبرا ساخت عشق او مرا