شمارهٔ ۲۸ - دامن همت

ای صنم دانی شب هجران چه بر ما می رود آهم از افلاک چون اشکم به دریا می رود ای طبیب از سر برو بیهوده بهبودم مخواه جان من دلبر گرفت امروز و فردا می رود دانه خال سیاهش رهزن دین و دل است کز کف پرهیزگاران نقد تقوی می رود آنکه اندر خانه دارد سرو قد گلرخی گر به بستان می رود بالله که بی جا می رود دامن همت نیالایم به عصیان گرچه دل در پی خوبان مه رو بی مهابا می رود من که اهل وجد و حالم ترک آن رخ چون کنم زاهد افسرده را پای دل از جا می رود سرو بستان پا به گل از خجلت رفتار اوست با جمال یوسفی بنگر چه زیبا می رود