شمارهٔ ۲۴ - ز یار شکوه ندارم

غمی نرفته ز دل بر دلم غم دگر آمد کهن نگشته حدیثی حدیث تازه تر آمد شبان تیره امیدم بدی به صبح سعادت ببین که صبح مرادم ز شام تیره تر آمد به هر کجا که روم قسمتم بلاست چه سازم که دور چرخ به جانم عدوی کینه ور آمد ز خوان دهر حریفان همه به عیش و تنعم مرا همی دل بریان نصیب با خطر آمد خبر دهید به مرغان هم ترانه گلشن که طایری ز شما از جفا شکسته پر آمد بسوزد اختر بختم که دایم از اثر او سپهر شوم به جانم عدوی کینه ور آمد ز یار شکوه ندارم که جان فدای وفایش هر آنچه بر سرم آمد ز چرخ بد سیر آمد جدا نشد زکمان فلک به کینه خدنگی جز آنکه سینه مجروح و خسته ام سپر آمد کجایی ای بت خوبان که دور از آن رخ زیبا شب فراق سرشکم ز پای تا کمر آمد