Mihrimah

mihrimah vakit ne kadar çabuk geçiyor değil mi dişi tenin çok erken kadınlaştı senin öfkelerin de benim se kavgalarım çoğaldı kendimle sensizlikle birlikte kimseye ikisi birden verilmedi sana ay ve güneş armağanken dudakların tehditkârdı anlatamam sana mihrimah gözlerine sığındığım saatler nasıldı ve ne kadardı cevahirleşen sadece bahar yeşili değil di yüzünde beni de gamzelerinde güvercin diye besliyordun çevir hayatın sayfalarını diyorsun unutmak o kadar kolay değil mihrimah biliyorsun tükendi senden başka ne var sa ne ay'dan verdin hüzmeni ne güneşinden içirdin bir defa kalemin zahir masalları kusuyor kaç zamandır ben yokum artık dediğinde mi anladım acaba beni ellerinle yokluğuna saldığını yürek derinliklerimde bandırdığın keskin kalemle acıklı bir aşk romanın önsözüne ceset duran siyah kapak kaldığımı