Mihrima’ya Son Şiir

M Sen şiir kadar sesli bir yazgının İçimde biriken notaları kadar sesli haliydin Ben sende okuduklarımı yazardım Sense bakışlarına astığım Narin kelebeklerin kanatlarını okşardın Vakit yine gece yarısı Ben yine senin sürgünlüğündeyim Saatin her tik takı sana yeniden başlangıcım. Doğan güneşin serinliğinde uyanırken Pejmürde bir sabaha, İçimde yeşeren hatmi çiçeklerinin Sana yönelişidir ahvalim. İ Ah Mihrima Yaklaş bana bir Yakup edasıyla Gözlerine değen bir gömlek olsun sevdam Gönlüne değen nafakamla bir başıma bırakma beni Bilmediğim yaslara bırakma ışığımı Ben aya bağışladım tüm cesaretimi Yıldızlar kaydırarak dolu bakıyorum yağmurlarına Sinem kor sinem alev Hangi okyanus örter yalnızlığımı Hangi mihr ısıtabilir ki ellerimi Sen Mihrima Çöz saçlarını göğsüme Çöz ki İçimdeki buzullar dönsün magmalara Uğruna adadığım ömrümü Bölük pörçük senden arta kalanlarımı yağmala. H Bugün her zamankinden kalabalıksın bende Harca harca bitmez bir hüzünle geldim kapına Mihrima Ya sen; sen ,salacak mısın gözlerini gözlerime Muştu olacak mısın gül mevsimlerine Yoksa dönecek misin yüzünü Bana çıkmaz zemheri aylara Bırakacak mısın beni Tüm annesiz çocukların yetimliğinde Ah Mihrima İkiye bölünmüş ekmek kokusu gibi Düşer gözlerin gözlerime Tüm yollarım sana çıkıyor Büyüttüğüm aşkımın sabrı çıldırtıyor Eyüp’ü Hangi aşka dönse yüzün Binlerce Leyla selâm durur yoluna Mecnunlar bakışınla işgale uğrar Vurur kendini yalınayak çöllere. R Mihrima Sen sevdam Sen ezberim Sen yarenim Çıkart beni ateşten İbrahim aşkına Su yetiştir imdadıma Ellerine düşmüş bir çığlığım Bir damla su sal kursağıma Sal ki aşk yayılsın kuruyan damarlarıma Kapa kendini yum yüreğimin orta yerine Ört hayallerimin üstünü Talan et uykularımı Yağan yağmura inat Biriktirdiğim hıçkırıklarım var dillerimde Bir sabah ezanıyla ağlayan Yetimliğimle… Mihrima… Kaderine mahpus düşmüş Gül-i ömrüm Neşveli bir rüzgâr bırak alnıma Kakülümden düşsün gökyüzü, Gökkuşağıyla dolu bir umutla Andır yediveren güllerini. İ Ey yaban ayazı kesilmiş ırağım Ey içimin doğulu yanı Evlâdını kaybetmiş bir ana gibi seslen bana Beni kuşat Beni sar Bir kıyamet kondur yanağıma Depremlere gebe bırak bakışlarını Seni sevmeyi bile yakıştıramazken kendime Mahlassız atıl girizgâhıma Çevir hayalini ötelerden Zebun bir dehşet bırak bana Yok oluyorum… M İkra bismike Oku ve ıslat Dudağımda bükülü kalan sevinçlerimi Bir zamanın zamansızlığıyla boşalt Anla ki bir sevdaya bin ölüm Yetmez Mihrima... A Davudî bir çığlık aşkladım Adına değmeyen her harfi Çıkardım kitabemden Sana söz Mihrima Sana söz Hiçbir harfi Sensiz bir cümleye kurban etmeyeceğim Ah benim cansızım Ah benim vefasızım Ah benim kara yazgım Ya beni kalbime değen bakışlarının serinliğine uyandır Ya da Varlığımı esirgeyenin adıyla Sonsuzluğuma uyandır