Gençliğimi bir sarı zarfa koydular anne Botlarımı bağlayıp kepimi taktım Daha başlangıçta hasret kaldım son güne Karınca gibi görünen insanlara dağlardan baktım…
19 Ocak doğum günüm Karanlık odamda yalnızım Arkadaşlarımı görmek istiyor gözüm Çıkıp geliverseler ansızın…
Aceleyle çıktık yola Arkamıza bile bakamadık Kapıldık bir amansız sele Kuru bir dala dahi tutunamadık…
Adamın biri ölmüş sokakta Elleri donmuş zemheri soğukta Gülümsemiş inanın son solukta Semaya doğru çevirmiş yüzünü…
Bir hüzün bestesi kulaklarımda inliyor Söyleyin bana feryadımı kim dinliyor Dostlarım, ah dostlarım nerdesiniz hani? Neden bu ıstırabım dinmiyor?…
Anılarda bir hayal olmak Birkaç damla mutluluktan sonra Büyük bir hüzne dalmak Kaldırılmak yüreğinde tozlu raflara…
Anne yine yalnızlık düştü payıma Zamanından önce koparılan gül gibiyim Zehir katmış cinler sanki çayıma Bir yangından arta kalan kül gibiyim…
Akşam güneşi kızıla çalarken ağır ağır Şafak sökerken yada insanın içini titreten soğuğuyla Kendini unutup onu düşünmektir…
Yalnız kaldım milyonlar içinde bir tenhada Ödünç aldım aklımı düşünebilmek için Sonunda buldum ne yetişir kalp denen tarlada Sevgi ekilir, vefa ekilir, sabır ekilir aşk biçebilmek…
Bu bir ayrılık türküsüdür Gurbetin ücra bir köşesinden tüm dünyaya yayılan Geçtiği her gönülde biraz umut ve biraz hüzün bırakan Kederden yazıya, yazıdan yazgıya dönüşen…
Bir sonun başındayım Yarın güneş doğacak mı benim için bilemem Oysa daha yirmi beş yaşındayım Doğarsa güneşim kurutsun gözyaşlarımı ben silemem…
Ve bir çiçek açtı bahardan habersiz Öyle hüzünlü ki anlatılamaz Issız bir ovada yalnız ve kimsesiz Bakınır etrafına durmadan ama kimseyi bulamaz…
Derd-i maişete düşüp İnsanlığını unutursa beşer Kaybeder rütbe-i maneviyesini Esfel-i safiline düşer.
Yağmur Gözyaşlarımı saklar Düşer damlaları kalbimin toprağa Damla damla ben tükenirim…
Fetihlerde dalgalanan şanlı bayrak Neden böyle boynu bükük durursun Alnı secdede bu milletin alnı ak Bırak kendini semaya rüzgar savursun…
15 / 30 gösteriliyor