Dört Mevsim

Yağmur Gözyaşlarımı saklar Düşer damlaları kalbimin toprağa Damla damla ben tükenirim İnsanların arasından Sessizce akar giderim Güneş Yalnızlığımın üstüne doğar Ve hüzne gark olur yüreğim Ağır aksak da olsa akşam olur elbet Ne zamana kadar böyle devam eder Ben nerden bileyim... Rüzgar Kulaklarıma eğilir Fısıldar sözlerini Yüzümü okşar pamuk elleriyle Sil artık der kurumayan gözlerini Hem der insan yaşar hayalleriyle Ve kar yağar Örter her şeyi, örter her yeri Sessizliği, yalnızlığı ve kederi Usulca bir yorgan serer üstüme Haydi der tatlı bir uykuya dal Hoşçakal dünya hoşçakal...