Şiir Değil Kısa Bir Film

Tertemiz geldik dünyaya küçücüktük ve buruşuk Önce ağlamayı öğrendik, ne de olsa en çok lazım olacak şeydi Emeklemeyi öğrendik, emek vermeyi öğrendik Ayağa kalktık, düştük ve düştükçe yeniden denedik, başardık Doyasıya oynadık sokaklarda terledik, yorulduk Sonra aşık olmayı öğrendik en acılısından Genç olduk, damarlarımızda en deli kanlar dolaştı Yuva kurma vakti gelince canını dişine takmayı gördük Kan ter içinde çalıştık, çalıştık, durmadan çalıştık Anne babalarımızdan aldığımız bayrağı çocuklarımıza devrettik Yetiştirmeye çalıştık onları en iyi şekilde Büyümelerini izledik bazen gülerek bazen ağlayarak Vücudumuz yorulmaya başladı ve saçlarımızda aklar Adım adım yaşarken hayatı birer birer geçti duraklar Gün doğdu gün battı gece oldu Baharda açan çiçekler karakışta soldu Bazen üzüldük, ağladık kederlendik Bazen güldük, eğlendik neşelendik Birgün dolaştık dağların zirvesinde Öbür gün iniverdik uçurumların dibine Dalga dalga yaşandı bir ömür Durulduk sütliman olduk kimi zaman Kimi zaman coştuk, başımızı kayalıklara vurduk Kimine kalbimizi bile verdik Kiminden bir tebessümü esirgedik Hergün daha fazlasını bekledik Kazandık biraz ve biraz kaybettik Hepimiz bir hayat sürdük Söyleyin dünyadan yanımızda ne götürdük Birgün durdu dünya bizim için Son durakta iniverdik bir kabrin içine Rüya gibi geçen bir yıllardan ne anladık Evet hepimiz bu rüyaya aldandık