Yalnızlık

Son birkaç insanda demin gözden kayboldu Şimdi yalnız ve avare dolaşmanın vaktidir ey ömrüm Son birkaç yaprakta şu esen rüzgarla dalından koptu Şimdi ğöğe doğru savrulmanın vaktidir ey ömrüm Yalnızlığın içinde bitmeyen zaman mı bana acı veren Yoksa zamanla geçmeyen yalnızlığım mı Bir ses bir fırtına yada feryatlar mı kulakları delen Yoksa bu hengamede çektiğim ıssızlığım mı? Kurumuş dudaklarımla içine çökmüş gözlerimle Sanadır susuzluğum sanadır hasretim Bir yangına sebep olurmuyum acaba sönmeyen közlerimle Yoksa cahillikten mi geliyor cesaretim Annesinin kollarında uyuyan bir çocuğun huzuru Ve aşkı yüreğinde taşıyan gencin cesareti Bense sahip çıkılmayan bir küçük incir ağacı Dallarımda yalnızlığın o acı meyvesi Kim bakar kirli yüzüne bu garip Faruk'un Ya da kim bir lokma sevgi verir Avuçlarıma kanadı sığmayan sonsuzluğun Kendisi avuçlarımda can verir Evet casaretim cahillikten geliyor Yalnızlığım ise bilgeliğimden Aklıma bin türlü soru geliyor ama Hiçbirisi haber veremiyor kimliğimden