شمارهٔ ۱۰۹

شب همه شب با صبوری ناله ام در جنگ بود هر نگه را دامن لخت دلی در چنگ بود برگ برگ گلشنم در خون حسرت می طپید بانگ بلبل با نوای گل به یک آهنگ بود گلشن از ظلم صبا بشکفت ای بلبل بنال یاد آن روزی که هر سو غنچه ای دلتنگ بود آسمان سنجید با یوسف دل آشوب مرا در ترازو زین طرف خورشیدوازان سو سنگ بود سیر دیر و کعبه می فرمود دوشم زلف دوست کفر و دین دیدم شهید دانش و فرهنگ بود یک جهان امید با من شد درین میدان شهید ورنه چون نخل مزارم را خزان صدرنگ بود می درد هر دم گریبانی فصیحی این زمان سالها دستی که در دامان نام و ننگ بود