شمارهٔ ۱۱۷
ف فصیحی هروی
0
Altın Yaprak
به باده صوفی ما صاف از ریا نشود
که تار سبحه به مضراب خوش نوا نشود
به گل نگویم اما شهید نام گلم
که از فسون نیاز بهار وا نشود
ترا چه جرم که حکم غرور حسن اینست
که وعده های تو از صد یکی وفا نشود
اگر به خلد روم سوز دل همان باقی ست
سموم بادیه در گلستان صبا نشود
سحاب ابر فصیحی به جرم ما چه کند
به قطره ای گل عیش بهار وانشود
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş