شمارهٔ ۱۱۲
ف فصیحی هروی
0
Altın Yaprak
تا گلستان بود کی پرخار بیدادم نبود
گوش گل کی شعله پوش از جوش فریادم نبود
شیشه ام در بیستون غلطید و آسیبی ندید
سعی شیرین بود اما بخت فرهادم نبود
تا در دارالشفای عشق بردم بخت خویش
مهربان تر مرهمی از تیغ جلادم نبود
بی کسی بنگر که با این ترکتاز هجر دوش
ناله ای هم پاسبان محنت آبادم نبود
ناله های نوگرفتاران غم را لذتی ست
ورنه این یک مشت پر مقصود صیادم نبود
بار ننگ نقطه موهوم ما را برنتافت
دوش این پرگار ورنه مقصد ایجادم نبود
ناله واری گر نفس داری فصیحی شکوه چیست
وای جان من که شب سامان فریادم نبود
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş