شمارهٔ ۲۲۰
ف فصیحی هروی
0
Altın Yaprak
یک دو روزی شد که چون گل غوطه در خون می زنی
قرعه نازی به نام اشک گلگون می زنی
آشناتر می نشیند در دل اهل نیاز
هر خدنگی کز کمان ناز اکنون می زنی
عشقت از بهر دل من کرد زین سان ناله دوست
کاین زمانم بر رگ جان ناخن افزون می زنی
قطره اشکی برای زینت مژگان بس است
بی سبب در دیده هر دم فال جیحون می زنی
بی قرارت کرد عشق و این هم از بخت منست
کز دلم هر لحظه چون جان خیمه بیرون می زنی
نیک می دانی دل نامهربان حسن را
می کنی افسون و خود خنده بر افسون می زنی
عشق را بی خویش بودن گاه گاهی لازمست
من نمی دانم نفس بی خویشتن چون می زنی
فتنه چشم توام بس نیست کز چشم دگر
می ستانی ناز و بر جانم شبیخون می زنی
سوخت از غیرت فصیحی تا تو از ذوق جنون
بی محابا بوسه های بر نام مجنون می زنی
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş