شمارهٔ ۳۲
ف فصیحی هروی
0
Altın Yaprak
ناله رازی ست که در سینه نهفتن ستم است
گوهر گوش بدین نیش نسفتن ستم است
خواب نامحرم و در دیده رخش پرده نشین
گر همه بر دم تیغ است که خفتن ستم است
راز حسن از دم روح القدس آزرده شود
سر هر موی زبان کردن و گفتن ستم است
دیده خمیازه کشد بی می نظاره او
ورنه بی دوست برین غنچه شکفتن ستم است
نوبهار جگر ریش فصیحی غم اوست
گرد اندوه ازین غمکده رفتن ستم است
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş