شمارهٔ ۳۹
ف فصیحی هروی
0
Altın Yaprak
بی روی او نظاره ز چشمم برون نشست
چون موج غصه بر سر دریای خون نشست
می گفت غم چو ناله لب شعله می فشاند
کاین نغمه در مصیبت صد ارغنون نشست
عقلم به باغ خویش گل خرمی ندید
چون شعله رفت و در دل داغ جنون نشست
خون می گریست عشق که دل در جهان نماند
چون زخم تیشه در جگر بیستون نشست
از بهر بخت خویش فصیحی هزار بار
فالی زدیم قرعه ولی واژگون نشست
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş