شمارهٔ ۴۷
ف فصیحی هروی
0
Altın Yaprak
گستاخی نظاره ما جرم جنونست
ورنه دل ازین بی ادبی غرقه به خونست
چون ابر بر افتاده مگریید درین باغ
چون برق مخندید که خنده نه شگونست
صد بادیه را توشه یک گام فزون نیست
اما چه کنم توسن اقبال حرونست
بدروزی ما خود گنه ماست ولیکن
سررشته کار از کف تدبیر برونست
سرمایه کام دو جهان بخت بلندست
صد شکر فصیحی که ترا بخت زبونست
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş