شمارهٔ ۹۳

چشم ترا ز مستی ناز آفریده اند زلف ترا ز عمر دراز آفریده اند تو یوسفی چو همت عشقم بلند بود زآنت خراب کرده و باز آفریده اند مشنو نوای ناله ما کاین ترانه را از شعله های گوش گداز آفریده اند ابروی دوست بین و بر آن جان نثار کن کاین قبله را نه بهر نماز آفریده اند داغ دلم چو لاله ز شوخی برون فتاد ورنه مرا ز جوهر راز آفریده اند کبکم ولیک سینه بی طالع مرا بعد از شکست چنگل باز آفریده اند رشک سبک عنانی دل می کشد مرا کش چون نسیم بیهده تاز آفریده اند شمعیم و خوانده ایم خط سرنوشت خویش ما را برای سوز و گداز آفریده اند بر سوزن مسیح فصیحی ستم مکن کاین سینه را زچاک نیاز آفریده اند