شمارهٔ ۲ - در تقاضای اسب

حبذا جوهری که چون غم دوست نوشداروی جمله علتهاست عرض او که جوهر اولی ست هر موالید را ابو الاباست خرد آموز و جان ده ست ولیک زنده بی جان و بی خرد داناست بی بصر همچو شخص عقل ولیک دیده بخردان از آن بیناست بی زبان لیک بر در نطقش معجز عیسوی کمینه گداست نیست صرصر ولیک جنبش او موج فرمای بحرهای عطاست خضر نبود ولیک در ظلمات سوی آب حیات راهنماست دو زبان ستو طرفه آنکه بود سخنش همچو طبع صاحب راست آصف جم نشان قوام الدین آنکه دستور ملک بار خداست نفی و اثبات کفر و ایمان را تیغ او لا و کلک او الاست جاه او طرفه عالمیست که چرخ اندرو همچو قطره دریاست کلک و تیغش دروست مرگ و حیات لطف و قهرش درو صباح و مساست معجز بخت اوست آن که عدو خام مغز اندر آتش سوداست آصفا صاحبا خداوندا ای که جود تو چون بی همتاست غنچه گلستان وعده تو کایمن از رنگ کذب و بوی خطاست اندرین نو بهار اگر نشکفت گنه مهرگان طالع ماست برقع از روی راز برفکنم گرچه این نو عروس نازیباست بنده را اسبکی که گفتستی گرنه آن هم طویله عنقاست پس بگو ای جنیبت تو سپهر جای این غیرت براق کجاست یا به شیر سپهر هم بیشه ست یا به گاو زمین به یک صحراست اندرین مرغزار پیدا نیست پی آن یا زمانه نابیناست یا ازین باد پا همین نامی ست یا خود این برق بادوش بی پاست یا که بر آخور بنات النعش بسته بر میخ قطب پا برجاست چشم بر کاه خرمن ماه ست دیده حرص با جو جوزاست یا برون زین جهان چراگاهی ست کش کمیت عدم حریف چراست کهنه شد صد جل و فساد هنوز او علف خوار مرغزار فناست قلما پر مگوی از آن اندیش که بگویندت این چه هرزه دراست تو و گستاخی چنین هیهات از تو کاری که لایق ست دعاست تا که اصحاب وعده را هر روز چشم امید بر ره فرداست همه را یک به یک وفا بکناد با تو هر وعده ای که دولت راست آسمان باد حلقه در تو عشق تا حلقه در دلهاست