شمارهٔ ۸ - مدح حسین خان شاملو

ساقی بیار باده که نوروز اکبرست رنگ بهار تازه تر از روی دلبرست هر چند کیمیای چمن خنده گل ست مگذار داغ لاله که کبریت احمرست هر قطره خون که از نفس بلبلان چکد بر خاک نا رسیده گلی تازه و ترست حسن بهار در همه جا هست دلگشا در گلشن هرات ولی دلگشاترست الحق چه کشورست که از شرم ساحتش پنهان بهشت در پس دیوار محشرست چون در نظر در آید روح مجسم ست چون در ضمیر آید عقل مصورست خاکش چنان لطیف که نقش قدم بر آن گویی چو موجه است که بر روی کوثرست حسنش مگر ز چاه ذقن داده است آب کش نیش خار غیرت مژگان دلبرست از بس ز فیض عصمت حسنش سر شته اند ز آمیزش نسیم غبارش مکدرست آیینه وار بر در و دیوارش از صفا چون بنگری معاینه عکست مصورست نخل همیشه خشک فغان کش ثمر نبود آنجا ز میوه اثرش شاخ پربرست سرو از لطافتی که در آب و هوای اوست بی سایه گشت در چمن اکنون پیمبرست گرنه پیمبرست چرا در حریم او قمری زبان وحی گشاده نو اگرست صد نکته گفته بود جهان در ثنای او اکنون ز لطف خان همه چون سکه بر زرست مهر سپهر مجد و معالی حسین خان انکو چو مهر مایه ده هفت کشورست آنجا که رای اوست خرد طفل مکتب است و آنجا که قدر اوست فلک حلقه بر درست و آنجا که جز بر آن خردم خواندی ثنا نخل نفس چو بید تهی شاخ از برست و آنجا که در مدایح او گویدی سخن هر لفظ گنج نامه صد گنج دیگرست گر از سبک عنانی عزمش رقم کند هر حرف چون دعای سحر آتشین پرست ور از گران رکابی حلمش سخن کنم باد نفس به کشتی الفاظ لنگرست اقبال بین که خطبه او دین مختلف کاندر میانشان سخن صلح خنجرست بر یک فراز منبر خواندند هر دو قدم در یک زمان ولی به میان شور بی شرست روزی که از دو سو س۱ه کینه صف کشد گویی که رستخیز جهان را دو محشرست حال زمین ز زمزمه حمله آن زمان چون برگ کاهو سیلی بیداد صر صرست در لجه عروق دلیران ز جوش کین هر موج در شکنجه صد موج دیگرست مردان رکاب عزم تو بوسند فتح وار آری همیشه فتح ازین در مظفرست چون رخصت نبرد دهی حمله آورند گرم آن چنان که شیوه طوفان آذرست اقبال حضرتش پی انجام کار فتح در لجه های خون چو نهنگی شناورست تو چون عنان عزم به جنبش در آوری تکبیر فتحت از لب جبریل در خورست دریای کین به ناله رود از نهیب تو وان ناله هم به خاصیت الله اکبرست گیری چو ملک را ز عدو هم بدو دهی کاین مکرمت به ملت تو فتح دیگرست با آنکه در حسام تو در شرع انتقام خون عو حلال تر از شیر مادرست خانا سپهر مکرمتا بحر مشربا ای آنکه مدحت تو ز اندیشه برترست من طفل برنخورده ز شیر مروتم با آنکه دایه ام همه دم چار مادرست گردون غبار فتنه فرو ریخت بر سرم اکنون همان غبار مرا زیب افسرست ریش ست از سپهر مرا بر دل فگار کش در علاج اگر همه عیب ست مضطرست نیشی بیازمای برین ریش از کرم کاین کهنه ریش قابل احسان نشترست افسانه ام ملال فزاید ز جوش حزن مشنو که هم به گوش من این قصه درخورست شکرانه عطیه نوروز عفو کن جرم مرا که توشه یک دوزخ آذرست گیرم عظیم تر بود از کوه جرم من لیکن به نزد عفو تو کاهی محقرست تو آفتاب اوج سپهر مروتی بی اختیار تربیتت ذره پرورست تا هست رسم شادی نوروز هر بهار رو شاد زی که حضرت یزدانت یاورست نوروز و نو بهار پرستار این درند آری پناه مردم بیچاره این درست بادا ریاض عمر تو هر روز تازه تر تا رسم روز درشکن چرخ اخضرست