شمارهٔ ۱۵ - مدح میرزا غیاث‌الدین

زمین عفو کسی بوسه میزند گنهم که سیل سیل کرم زان تراب می جوشد چمن طراز وفا میرزا غیاث الدین که دولتش ز عنان و رکاب می جوشد ندانم این چه لقب بود لیک می بینم که از ضمیر و زبان آفتاب می جوشد ترا دلیل بلنداختری همین کافی ست که از انامل تو فتح باب می جوشد در ترا خلف کعبه خواندم و خجلم که کعبه را نه جباه از جناب می جوشد بهار خلق ترا چون ستایم از نفسم چمن چمن گل معجز نقاب می جوشد وگر ز روی تو روشن کنم چراغ ثنا عرق ز ناصیه آفتاب می جوشد کند چو طره پریشان سواد توقیعت ز رشته های خرد پیچ و تاب می جوشد شود ز مژده ناسور زخم ما مدهوش که از زمین و زمان مشک ناب می جوشد فسون خلق تو بر افعی قلم خواندم که جای زهر ز کامش گلاب می جوشد وگرنه زهر فشانیست کز بن دندان همیشه بیهده زهر عتاب می جوشد لب عتاب تو آنجا که در سوال آید نمک ز سینه ریش جواب می جوشد وگرز لطف شوی گل فشان شهیدان را شکر ز گوش ز فیض خطاب می جوشد صفا سرشتا صافی دلا خداوندا چه شد که طبع تو از انقلاب می جوشد چه شد چه شد که به یاد گلوی تشنه لبان ز کام تیغ تو خونین لعاب می جوشد سبک عنانی جنگ و گران رکابی صلح دو چشمه اند کزیشان دو آب می جوشد ازین ز سینه دریا سراب می روید وز آن ز کوثر رحمت عذاب می جوشد به راه عذر سبک پویه چون شود خردم روان ز هر بن مو اضطراب می جوشد گران رکابی صلحت چویاد می آرم سکون ز سعی و درنگ از شتاب می جوشد درین دو روز که شد تنگ خلق مرحمتت تنم ز غصه چو خون کباب می جوشد ز دیده اشک به صد در د و داغ می روید ز سینه آه به صد پیچ و تاب می جوشد ز تشنگی جگرم می مکید شعله کنون هزار چشمه خون ز آن سراب می جوشد مران سمند تلافی به روی تربت من که غصه تا به عنان و رکاب می جوشد تو گر خطاب کنی با دو چشم گریان کن کزین دو چشمه زلال جواب می جوشد وگرنه ناطقه خشک لب کجا و جواب کزان سراب همه موج ناب می جوشد نگویمت که مرا آرزوی پا بوس است کزین کتان هوس ماهتاب می جوشد ولیک غنچه فکرم ز شاخسار ضمیر همه به شکل هلال رکاب می جوشد به لطف گو که از و آستین فشان مگذر ز پای تا سرت ار اجتناب می جوشد به عفو گو که نظر زان گناهکار مپوش گرت زهر مژه طوفان خواب می جوشد همیشه تا که زلال نظام و درد خلل ز چشمه سار خطا و صواب می جوشد نظام عافیتت باد از خلل خالی که آب هشت چمن زین سحاب می جوشد