شمارهٔ ۱۰۳

گر می کشی به تیرم دل از تو بر نگیرم من مرغ پرشکسته در دام تو اسیرم در روز وصلت ای جان جان را کنم به قربان تا در شب فراقت هر لحظه ای نمیرم از دست ابروان و مژگان تو چه سازم آن می کشد کمان و این می زند به تیرم رحمی و گرنه ترسم آخر تو را بگیرد این آه زود زودم این صبر دیر دیرم حسن تو بی نهایت شد ای شه نکویان قدری زکات حسنت می ده که من فقیرم لطفی به من که پیرم شکرانه جوانی شکرانه جوانی لطفی به من که پیرم جز آرزوی رویت چیزی نه در خیالم جز گفتگوی مویت چیزی نه در ضمیرم گردم ز لعل قندت کی سیر دایه گویی از آن برید نافم آمیخت آن به شیرم دوشینه گفت دلبر در محفلی به خاقان دل برگرفتی از من گفتا مگر بمیرم