فتحعلی‌شاه

یکی زد طعنه بر مجنون دل ریش که تا کی می زنی بر دل ز غم نیش جوابش داد کای از عشق جاری ز دلداری نخوردی زخم کاری…

این گل رخ یار گلعذاری بوده است این نرگس چشم مست یاری بوده است این لاله غرق خون که اندر باغ است دل باخته ای و داغداری بوده است

خط عیان گشت و زلف گشت نهان خط مگو طرفه عنبری اشهب حسن دیگر به روی تو افزود ماه رویت برون شد از عقرب

ای نونهال دولت ای تازه نخل شاهی در سایه تو هستند آسوده مرغ و ماهی

با شمع خویش گفتیم سوز و گداز خود را آخر ز پرده بیرون دادیم راز خود را چون من کسی نداند قدر و بهای جانان محمود می شناسد قدر ایاز خود را…

دور از رخ گلفام تو در سینه دارم خارها درد تو با جان و دلم تا حشر دارد کارها از مهر روی گل رخان در سینه دارم خارها آتش به جان و دل زنند این آتشین رخسارها…

رویی دارد که جسم من خسته اوست زلفی دارد که جان من بسته اوست چشمی دارد که چشم من گرید از او لعلی دارم مدام بشکسته اوست

گفتی که به پا بگیر دل را اینقدر مکن فغان و فریاد گیرم که دل از کفت گرفتم بر یار دگر نمی توان داد…

در فراقت بنگر صورت بی جان شده ام پای کوب ستم محنت هجران شده ام

پرنیان افکنده ای بر آفتاب حیف باشد بر چنین صورت نقاب هر که دید آن چشم مست نیم خواب خواب را دیگر نمی بیند به خواب…

عاشق دلخسته را نیست بجز وصل کام کام بود وصل یار باد به غیرش حرام مرغ دلم بس که شد بر خط و خالش اسیر دانه نداند که چیست دام نداند کدام…

بکش تیغ و بکش زارم مکن پروا تو ای دلبر نخواهد خون بهایم از تو کس در عرصه محشر روی چون از بر من می رود جان من ای جانان چه سود از عمر بی پایان نباشی چون توام در بر…

تا از برم رفت بی مهر یارم گویا که شد جان از جسم زارم رفت از بر من آن شوخ اما از رفتنش رفت صبر و قرارم…

رخش کین تاخته بر عاشق دلباخته یار شهسواری ست که دل صید کند گاه شکار نیست در بادیه عشق مرا داوریی بارم افتاده به گل دست من و دامن یار…

راندیم چون ز درت من به ملامت رفتم تو سلامت که من اکنون به ندامت رفتم با صد امید برت آمده بودم آخر دل پر از حسرت و غم زآن قد و قامت رفتم…